Minął rok od zabójstwa lekarza w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie.
Śmierć lekarza Tomasza Soleckiego to tragiczne przypomnienie o tym, jak kruche jest ludzkie życie i jak wielką wartość ma codzienna praca tych, którzy pomagają innym. Lekarz to nie tylko zawód – to odpowiedzialność i gotowość do niesienia pomocy, często kosztem własnego bezpieczeństwa.
Dziś, zamiast dzielić i ranić słowem, warto zatrzymać się na chwilę refleksji. Hejt, który tak łatwo rozprzestrzenia się w przestrzeni publicznej i internecie, nie jest tylko „opinią” – potrafi niszczyć, odbierać godność i prowadzić do realnych tragedii. Każde słowo ma znaczenie. Każdy komentarz może być wsparciem albo ciosem.
Niech pamięć o Tomaszu Soleckim będzie wezwaniem do zmiany. Do większej empatii, do odpowiedzialności za to, co mówimy i piszemy, do budowania świata opartego na szacunku. Możemy się różnić, możemy dyskutować – ale nigdy nie powinniśmy zapominać o człowieczeństwie po drugiej stronie.
Cisza, szacunek i refleksja – tego dziś najbardziej potrzeba.